Face Off

Volgens mij ben ik niet de enige, maar ik loop al een tijdje met het onzalige idee rond om mijn Facebook account 'Cold Turkey'op te doeken. Hup, pleister eraf.  
Ik ben namelijk een beetje Facebook moe. En dat ligt echt niet aan de inwoners van mijn Facebook dorp hoor, dat ligt echt aan mij.


Facebook is/was een mooie manier om mensen, vrienden van vroeger, contacten die je anders nooit en te nimmer zou onderhouden, toch nog een beetje te volgen in hun dagelijkse beslommeringen. Maar daar zit wat mij betreft ook meteen het pijnpunt.


De 'contacten' die ik op Facebook gemiddeld onderhoud, ontstijgen over het algemeen niet het niveau van een kwinkslag een 'vind ik leuk' en een 'gefeliciteerd' (want Facebook is wél een ideale manier om nooit meer verjaardagen te vergeten en zelfs mensen te feliciteren die je in real life nooit en te nimmer een verjaardagskaart zou sturen). Daarnaast ben ik met de foto's van de zelfgemaakte muffins en stoofpotjes, de 'check inn' van vage vriend Henk (met zijn vage vrienden in de zoveelste vage kroeg), en de hardlooptijden van mijn facebook sporters ook wel een beetje klaar.


Het klinkt ouwe zakkerig (en ik begin steeds meer de leeftijd te krijgen dat ik daar met recht aanspraak op kan maken), maar ik vind het veel leuker om mensen Face to Face te spreken dan Facebook to Facebook. Tegelijkertijd realiseer ik mij dat dat een utopie is. Immers de 150 vrienden die ik op Facebook heb kan ik natuurlijk nooit en te nimmer, in het echte leven, op regelmatige basis ontmoeten. Tenzij ik een soort van 'vrienden/vage kennissen' speeddate organiseer eens per kwartaal of zo. Op zich wel een leuk idee, een kroeg vol ex-facebook vrienden, en voor iedereen maximaal 2 minuten de tijd om 'bij te praten'.  En anders vind ik het ook nog wel leuk om weer eens een 'ouderwetse' e-mail te sturen en te ontvangen.
Met de komst van Whatsapp (waarmee ik steevast Babylonische zinnen schrijf in verband met mijn dikke vingers) is de gemiddelde lengte van de communicatie ook niet bijster toegenomen. Hoewel mijn dochter uren zit te Whatsappen komt de gemiddelde conversatie niet verder dan: "Hee..Hoe gaat het..... smiley, smiley, bloem, smiley, hartje." ?????
Als ik de stekker eruit trek, krijg ik misschien ook weer zin om kerstkaarten te sturen, en ontvang ik misschien ook weer eens een kaartje, zodat ik de kerstwensen niet meer vanaf Facebook hoef te printen en op te hangen.
Veel mensen zullen denken; "je hóeft toch niet iedere dag op Facebook te kijken", nou, Ja dus. Het lukt mij niet om het een dagje niet te doen. Als ik met de Ipad op schoot zit, dan scroll ik toch onwillekeurig weer door het kleurrijke leven van anderen. I'm Hooked !


Terwijl ik dit betoog zit te tikken besef ik mij terdege dat ik natuurlijk een kilo boter op mijn hoofd heb. Ik gebruik Facebook tenslotte ook om deze Blog onder de aandacht te brengen, en ik ben ijdel genoeg om veel lezers voor mijn Blog te willen.


Conclusie: Ik wil graag van Facebook af, maar kan dat niet zonder de hulp van dr. E.M. Jellinek.


Vind ik niet meer leuk.

Gelúkkig........ nieuw jaar.

Nog een etmaal te gaan, en dan sluiten wij 2013 af. Een jaar dat mijn nog redelijk dun geschiedenisboekje in zal gaan als een van mijn slechtste jaren, mogelijk zelfs het aller slechtste jaar (in elk geval een dikke top 3 notering).

De Diabetes van Daniël heeft er ingehakt, maar ook alle andere tegenslagjes en slagen (zie o.a. mijn 43 blogjes van dit jaar) hebben 2013 gemaakt tot een jaar om snel te vergeten (onmogelijk, maar tóch). Heeft overigens totaal niets met die 13 te maken, want Rosanna is op de 13e geboren, dus over een ongeluksgetal zal je mij nóóit horen spreken.

Voor 2014 hoop ik (en niet alleen voor mijzelf) dat de weg naar boven kan worden ingezet. En dat we kunnen gaan genieten, en ik ga leven in het NU. Hoewel ik het tegenovergestelde ben van ZEN, ik kijk óf vooruit, óf ik blik terug, ik ben dus eigenlijk NEZ. Met mijn Blog zal ik ook in 2014, op onregelmatige basis, weer verder gaan, want als ik iets gemerkt heb in alle ellende, is het dat het van me afschrijven zalvend werkt (hoogdravend maar waar).

Is er dan niets positiefs te melden ? Ja zeker, die verschrikkelijke moppen scheurkalender bij ons op het toilet is godzijdank morgen verleden tijd.

Langs deze Blog wil ik iedereen bedanken die mijn gezeur en gezanik via dit mooie medium op de voet heeft gevolgd (en dat zijn er verrassend veel geweest heb ik gemerkt). Ik wens u en de uwen een nét zo'n fantastisch 2014 als ik voor mijzelf in gedachten heb.

SKOLL

Surprise.... maar geen Party

Gedurende de recente discussie rondom Zwarte Piet al dan niet (ah het rijmen is al begonnen), heb ik mij een vervend voorstander betoond van de traditie van het Sinterklaasfeest. Aan deze heerlijke traditie mag niet worden getornd. Die is zoals hij is, mét een zwarte knecht en een ouwe zak, ik bedoel een oude man met een staf en een zak.

Het was mij echter even ontschoten dat bij deze mooie traditie (althans bij ons in de familie) ook traditioneel het maken van een Surprise hoort. En voor mij is het maken van een surprise absoluut geen heerlijk avondje.

De oplettende lezer heeft de afgelopen maanden vast opgemerkt dat ik, mild uitgedrukt, absoluut niet handig ben en waar het om creativiteit gaat beperk ik mij tot het maken van muziek, en het schrijven (van o.a. deze blog). Voor het maken van bijvoorbeeld een Surprise Schimmel zou ik misschien een stuk worst een maand buiten de koelkast kunnen bewaren, veel creatiever gaat het niet worden vrees ik.

Maar goed, ik wil geen party poeper zijn. De komende dagen zal ik mij dus weer omringen met tubes lijm, crêpepapier, Papier Hasjee, nietmachines, ballonnen en andere leuke fröbel materialen.
Die-Pe-Zucht.

Helemaal frustrerend is het , als de andere deelnemers aan deze Surprise Party doodleuk tussen neus en lippen aangeven; dat zij al helemaal klaar zijn, het was weer zó leuk om te doen, ik ben er meteen aan begonnen, ik wist meteen wat het moest worden. GRRRRRR, deze individuen mogen van mij rechtstreeks in de zak naar Spanje (Noord Spanje, want géén mooi weer voor hen).

Maar goed, ik ploeter mij er wel weer door, misschien toch maar weer een drol van ontbijtkoek. Mijn kracht ligt dan wel weer in het maken van het gebruikelijke (bijpassende) gedicht.

De Sint liep te denken.....
Steek die Suprises waar de zon niet schijnt
Dat rijmt niet... maar het dicht wel.

12 1/2 jaar getrouwd: Ik koperen brood voor

Vandaag is het op de kop af 12 en een half jaar geleden dat ik met mijn Anne-Marie in het huwelijk trad.

Hoewel wij allebei helemaal niks met 'die half' hebben (we zijn op 25 mei getrouwd en niet op 25 november) is het toch wel een mijlpaaltje. Onwillekeurig dwalen je gedachten dan weer af naar die 25 mei 2001. Ik kan oprecht, nog steeds, zeggen dat het een van de mooiste en leukste dagen uit mijn leven is geweest. Zorgeloos, wánt nog geen kinderen, (hoewel er al een klein monstertje in de buik aan het meegenieten was). Het weer zat mee, alles verliep zoals we het in gedachten hadden.

Die twaalf en een half jaar zijn omgevlogen. En vandaag de dag zijn wij een (vinden wij) leuk gezin, en dus ook een 'echt paar' met z'n tweetjes.

Vandaag verliep dan ook zoals dat kenmerkend is voor een gemiddeld echtpaar. Ik had een paar geweldig mooie zilveren oorbellen voor Anne-Marie gekocht. Met zorg uitgekozen en er van overtuigd dat dát het perfecte cadeau voor haar zou zijn. Dat was het ook, dus die hebben wij vanmiddag gezellig samen 'omgeruild' voor een armband. Typisch 12 1/2 jaar huwelijk. En ik zou het niet anders willen.

Van Anne-Marie heb ik een dagje winkelen/lunchen et cetera gekregen. Heel erg leuk, en daarnaast ook nog het zogeheten 'Keezenspel' (een heel populair gezelschapsspel heb ik mij laten vertellen).

 "Ook geen romantisch cadeau"; zegt Rosanna vanmorgen, "een spel." Maar laten we eerlijk zijn, welk paar dat al 12 en een half jaar getrouwd is kan nog zeggen dat hij op een doordeweekse maandag een potje heeft zitten Keezen ?

Ik kijk vol vertrouwen naar de Rocky Road vóór ons op weg naar de 25 jaar.

Dat zit wel Moustache

Deze maand is het Movember. Sinds 2004 laten traditiegetrouw mannen (en veel vrouwen) hun snor staan in november om op deze manier aandacht te vragen voor kanker, de diagnose en effectieve behandeling daarvan.

Even los van de ontzettend slecht bedachte woordspeling - Movember (een combinatie van moustache en november), daar heeft men lang en diep over nagedacht zeg- draag ik het initiatief een zeer warm hart toe (af en toe uit zijn ritme, maar wárm).

Ikzelf zal echter niet meedoen aan deze actie. De eerste keer dat ik een snor heb laten staan is geweest toen ik een jaar of 14 was. De snor landde in die tijd, als een sluipmoordenaar in de nacht, op mijn bovenlip en mijn kansen bij de meisjes waren van de een op de andere dag geslonken met 75% (75% van nul is overigens ook gewoon nul, maar dat terzijde).

Als ik de foto's uit die tijd terugzie (en nee, ik zal er geen plaatsen bij deze Blog) dan neem ik het mijn ouders met terugwerkende kracht nog kwalijk dat zij mij niet tijdig gewaarschuwd hebben en voor deze vlassige malaise hebben behoed.

Later, in de jaren 90, heb ik nog een poging gedaan om een snor te laten staan, weliswaar in combinatie met een ringbaardje. De onvolprezen 'pratende kut' leek in die tijd een goed idee. Immers, ik spreek over de Grunge tijd en ik was zanger van een Grunge band (Basic Blue). Ruim een jaar heb ik, zonder het te beseffen, vreselijk voor lul gelopen. Ook hier neem ik het mijn toenmalige vriendin, mijn familie en vrienden met terugwerkende kracht kwalijk dat zij mij niet gewezen hebben op dat vreselijk stukje bovenlip vervuiling.

Met deze ervaringen in mijn achterzak heb ik dus besloten om Movember zonder haardos onder de neus te blijven. Ik ben dus niet vóór kanker, ik heb de vurige wens dat deze dodelijke ziekte binnen afzienbare tijd bestreden zal zijn.

Maar wat mijn snor betreft: "Ik druk hem deze maand".

Hoop doet leven

Deze week is het de nationale Week van de Diabetes. Langs deze weg vraag ik een ieder dan ook (geheel tegen mijn gewoonte in), namens Daniël, om gulle gaven, ondanks het feit dat de goede doelen zwaar onder vuur liggen.

Gedurende deze week komen er natuurlijk allerlei bijzondere nieuwsberichten rondom diabetes naar buiten. Meest opvallende daarbij is de ontwikkeling van een kunstmatige Alvleesklier voor Diabetes 1 patiënten, door de Nederlandse Diabetes patiënt Robin Koops.

Evenals toen er bij Daniël diabetes werd geconstateerd was dit (baanbrekend?)nieuws voor mij opnieuw een reden om een rondje in de emotionele achtbaan te maken.

Als ik het relaas van de heer Koops in een uitzending van De Wereld Draait Door mag geloven is dit een vinding die niet alleen het leven van de diabetes patiënt enorm zal vergemakkelijken, maar ook de levensverwachting enorm kan verhogen, immers de gebruiker heeft (in theorie) altijd een goede bloedsuiker waarde. De verwachting is dat het apparaat binnen 5 jaar beschikbaar kan komen.

Niks is zeker in het leven, maar voor mij/ons is dit een enorme opsteker, immers over 5 jaar is Daniël 'pas' 13 jaar.

Wat mij dan zo tegenstaat zijn al die azijnzeikers die direct nadat dergelijk nieuws naar buiten komt via Facebook en Twitter gaan lopen 'zuren' dat het wel weer niks zal zijn, en dat het wel te duur zal zijn, en dat ze al jaren dingen 'beloven' maar dat er toch niks van komt.

Tegen die mensen wil ik zeggen; "Als je zelf geen interesse hebt om je vast te houden aan die enkele strohalm die je krijgt toegestoken, laat dan, omwille van de mensen die dat wel willen, je zure commentaar achterwege".

En mocht deze vinding wel zijn wat ze er van verwachten, en komt deze binnen 5 jaar ter beschikking, dan is éérst Daniël aan de beurt, dan de andere positivo's, dan een hele tijd niemand. En als er dan nog wat apparaatjes over zijn, dan mogen de zuurpruimpjes die onderling verdelen.

GEEFT GUL

Mannenvriendschap

Vandaag wil ik het eens hebben over 'mannenvriendschap'. Mannenvriendschap is een van de belangrijkste redenen waarom ik graag man ben.

Hoewel het waarschijnlijk voor iedereen (met name mannen) wel duidelijk is wat mannenvriendschap precies inhoudt, voel ik toch de behoefte het even toe te lichten door het verschil tussen vrouwenvriendschap en mannenvriendschap te duiden.

Voor alle duidelijkheid; elke gelijkenis met bestaande vrouwen berust op louter toeval, en ook wil ik stipuleren dat 'jij' lieve lezeres, de enige uitzondering bent.

Vrouwenvriendschap in de praktijk: "Ik heb Olga al zó lang niet gesproken, ik mis haar enorm en ik heb een verschrikkelijke behoefte om eens flink te roddelen over Irma". "Dan bel je Olga toch even.."
"Ja daaag, ik heb haar de laatste keer gebeld (in maart) en nu is zij aan de beurt". "bovendien stuurde ze mij zo'n rare Whatsapp over onze dikke vriendschap, moet zij nodig zeggen met die kont van haar". "Als dát haar idee van vriendschap is dan ben ik er helemaal klaar mee" ?????

Onlangs sprak ik een paar van mijn beste vrienden (we go way back) na, pak hem beet, een jaartje weer eens. Hieronder een korte weergave van het emotionele weerzien:

"Hee man, hoe istie? Dát is lang geleden zeg, een jaartje of zo ? Nog spannende dingen ?"
"Nee prima man, en met jou ? Zeker lang geleden" "Nog geneukt....nee? HOMOOO".  

Klaar! Bijgepraat.

Jezus wat is het toch lekker om een man te zijn. Zo, nu ga ik weer verder met mijn wedstrijdje ver pissen.