Dat zit wel Moustache

Deze maand is het Movember. Sinds 2004 laten traditiegetrouw mannen (en veel vrouwen) hun snor staan in november om op deze manier aandacht te vragen voor kanker, de diagnose en effectieve behandeling daarvan.

Even los van de ontzettend slecht bedachte woordspeling - Movember (een combinatie van moustache en november), daar heeft men lang en diep over nagedacht zeg- draag ik het initiatief een zeer warm hart toe (af en toe uit zijn ritme, maar wárm).

Ikzelf zal echter niet meedoen aan deze actie. De eerste keer dat ik een snor heb laten staan is geweest toen ik een jaar of 14 was. De snor landde in die tijd, als een sluipmoordenaar in de nacht, op mijn bovenlip en mijn kansen bij de meisjes waren van de een op de andere dag geslonken met 75% (75% van nul is overigens ook gewoon nul, maar dat terzijde).

Als ik de foto's uit die tijd terugzie (en nee, ik zal er geen plaatsen bij deze Blog) dan neem ik het mijn ouders met terugwerkende kracht nog kwalijk dat zij mij niet tijdig gewaarschuwd hebben en voor deze vlassige malaise hebben behoed.

Later, in de jaren 90, heb ik nog een poging gedaan om een snor te laten staan, weliswaar in combinatie met een ringbaardje. De onvolprezen 'pratende kut' leek in die tijd een goed idee. Immers, ik spreek over de Grunge tijd en ik was zanger van een Grunge band (Basic Blue). Ruim een jaar heb ik, zonder het te beseffen, vreselijk voor lul gelopen. Ook hier neem ik het mijn toenmalige vriendin, mijn familie en vrienden met terugwerkende kracht kwalijk dat zij mij niet gewezen hebben op dat vreselijk stukje bovenlip vervuiling.

Met deze ervaringen in mijn achterzak heb ik dus besloten om Movember zonder haardos onder de neus te blijven. Ik ben dus niet vóór kanker, ik heb de vurige wens dat deze dodelijke ziekte binnen afzienbare tijd bestreden zal zijn.

Maar wat mijn snor betreft: "Ik druk hem deze maand".

Hoop doet leven

Deze week is het de nationale Week van de Diabetes. Langs deze weg vraag ik een ieder dan ook (geheel tegen mijn gewoonte in), namens Daniël, om gulle gaven, ondanks het feit dat de goede doelen zwaar onder vuur liggen.

Gedurende deze week komen er natuurlijk allerlei bijzondere nieuwsberichten rondom diabetes naar buiten. Meest opvallende daarbij is de ontwikkeling van een kunstmatige Alvleesklier voor Diabetes 1 patiënten, door de Nederlandse Diabetes patiënt Robin Koops.

Evenals toen er bij Daniël diabetes werd geconstateerd was dit (baanbrekend?)nieuws voor mij opnieuw een reden om een rondje in de emotionele achtbaan te maken.

Als ik het relaas van de heer Koops in een uitzending van De Wereld Draait Door mag geloven is dit een vinding die niet alleen het leven van de diabetes patiënt enorm zal vergemakkelijken, maar ook de levensverwachting enorm kan verhogen, immers de gebruiker heeft (in theorie) altijd een goede bloedsuiker waarde. De verwachting is dat het apparaat binnen 5 jaar beschikbaar kan komen.

Niks is zeker in het leven, maar voor mij/ons is dit een enorme opsteker, immers over 5 jaar is Daniël 'pas' 13 jaar.

Wat mij dan zo tegenstaat zijn al die azijnzeikers die direct nadat dergelijk nieuws naar buiten komt via Facebook en Twitter gaan lopen 'zuren' dat het wel weer niks zal zijn, en dat het wel te duur zal zijn, en dat ze al jaren dingen 'beloven' maar dat er toch niks van komt.

Tegen die mensen wil ik zeggen; "Als je zelf geen interesse hebt om je vast te houden aan die enkele strohalm die je krijgt toegestoken, laat dan, omwille van de mensen die dat wel willen, je zure commentaar achterwege".

En mocht deze vinding wel zijn wat ze er van verwachten, en komt deze binnen 5 jaar ter beschikking, dan is éérst Daniël aan de beurt, dan de andere positivo's, dan een hele tijd niemand. En als er dan nog wat apparaatjes over zijn, dan mogen de zuurpruimpjes die onderling verdelen.

GEEFT GUL

Mannenvriendschap

Vandaag wil ik het eens hebben over 'mannenvriendschap'. Mannenvriendschap is een van de belangrijkste redenen waarom ik graag man ben.

Hoewel het waarschijnlijk voor iedereen (met name mannen) wel duidelijk is wat mannenvriendschap precies inhoudt, voel ik toch de behoefte het even toe te lichten door het verschil tussen vrouwenvriendschap en mannenvriendschap te duiden.

Voor alle duidelijkheid; elke gelijkenis met bestaande vrouwen berust op louter toeval, en ook wil ik stipuleren dat 'jij' lieve lezeres, de enige uitzondering bent.

Vrouwenvriendschap in de praktijk: "Ik heb Olga al zó lang niet gesproken, ik mis haar enorm en ik heb een verschrikkelijke behoefte om eens flink te roddelen over Irma". "Dan bel je Olga toch even.."
"Ja daaag, ik heb haar de laatste keer gebeld (in maart) en nu is zij aan de beurt". "bovendien stuurde ze mij zo'n rare Whatsapp over onze dikke vriendschap, moet zij nodig zeggen met die kont van haar". "Als dát haar idee van vriendschap is dan ben ik er helemaal klaar mee" ?????

Onlangs sprak ik een paar van mijn beste vrienden (we go way back) na, pak hem beet, een jaartje weer eens. Hieronder een korte weergave van het emotionele weerzien:

"Hee man, hoe istie? Dát is lang geleden zeg, een jaartje of zo ? Nog spannende dingen ?"
"Nee prima man, en met jou ? Zeker lang geleden" "Nog geneukt....nee? HOMOOO".  

Klaar! Bijgepraat.

Jezus wat is het toch lekker om een man te zijn. Zo, nu ga ik weer verder met mijn wedstrijdje ver pissen.

Papa is de Baas .......... dús

Toch was het zo slecht nog niet in de jaren 40 en 50. De vader des huizes had een bepaalde status die gewoon historisch bepaald was. Vader was hoofd van het gezin en dwong, zonder al teveel moeite respect af, terwijl hij puffend aan een pijp in zijn grote armstoel tevreden de krant zat te lezen.
Als vader zei; 'linksom' dan ging het gezin linksom.

Tegenwoordig is het hard werken om als vader respect af te dwingen. Als het je al lukt om serieus genomen te worden door je gezin, dan gaan daar wel enige liters bloed zweet en tranen aan vooraf.

Een klein voorbeeld van de zeggenschap van déze papa in dit huis:

"Anne-Marie wil al heel erg lang graag een poesje, en dan met name een Britse Korthaar. Bij de kinderen is dat niet aan dovemans oren gezegd, dus die willen het nu ook héél erg graag.

Hoewel ik zelf ook gek ben op katten, ben ik toch degene die enigszins op de rem trapt waar het deze (toch wel ingrijpende) beslissing betreft. Een kat brengt veel plezier met zich mee, maar ik zie toch wel beren op het fietspad. Katten (en dan met name kittens) brengen, behalve veel vreugde, ook veel haren, drollen en opengekrabde bankstellen met zich mee. En dan heb ik het nog niet eens over de aanschaf kosten van zo'n lief pluisje. (1000 euri is niets voor een ras poes met toebehoren, wormkuurtjes inentingen enzovoorts).

Ik weet nu al wie de drollen uit de kattenbak staat te scheppen, ondanks de plechtige belofte van de kinderen om dat écht te zullen doen. Als ik nu aan Rosanna vraag of ze het water van 'haar' vissen wil verschonen zegt ze doodleuk; "ze hebben het nog niet op".

Maar alle argumenten die ik aandraag worden stuk voor stuk van tafel geveegd met het briljante tegenargument "het valt allemaal best wel mee".

Mijn gesputter ten spijt zijn wij afgelopen maandag tóch naar een nestje kittens wezen kijken, en ondanks mijn protesten "ik ga niet mee, ik blijf in de auto, mopper de grumble" ben ik uiteraard ook meegegaan.

Desondanks houdt deze papa voet bij stuk: die kat komt er niet in, in geen 100 jaar, ik heb toch ook wel wat te zeggen in dit huishouden, dat gaat toch zomaar niet, wat denken ze wel niet......

De lezersvraag van vandaag luidt: Komt die kat er nu wel of niet?

Wat denkt u zelf?

Kamp in je maag

Afgelopen weekend zijn Rosanna en Daniël drie dagen op kamp geweest, georganiseerd door de NCV , de Nederlandse Coeliakie Vereniging. Dit kamp, in de volksmond het Glutenvrij Kamp genoemd, heeft ten doel om kinderen met Coeliakie een weekend met lotgenootjes (tussen de 8 en 15 jaar) te geven waarbij zij niet op hun aandoening hoeven te letten, omdat álles wat zij aangeboden krijgen glutenvrij is.

Daniël is daarbij natuurlijk wel een extra complicerende factor, immers een Glutenvrij kamp wil niet direct zeggen dat er ook rekening gehouden kan worden met Diabetes (hoewel het vaker in samenhang voorkomt). Maar ook daarvoor was een prima oplossing, een van de begeleidsters is zelf moeder van een dochter met diabetes (en een pomp), dus die zou Daniël onder haar hoede nemen.

Tóp initiatief dus, met als groot bijkomend voordeel, dat papa en mama weer eens het rijk alleen hadden, zonder een oppas te hoeven regelen. Dus... uitslapen, uit eten en met name ....in een heel diep zwart gat vallen.

Sinds maart van dit jaar zijn wij zo ontzettend bezig geweest met de bloedwaarden van Daniël. Zo'n zeven keer per dag zijn wij bezig met de hoogte van zijn waarden, en alle rekensommen dientengevolge. De afspraak bij het Glutenkamp was dat er totaal geen contact met de ouders zou zijn (noodgevallen uitgezonderd), dus géén telefoontjes of andere communicatie naar buiten.

Maar dát is een vreemde gewaarwording. Helemaal niet bezig zijn met Daniël of diabetes, en er dan achter komen dat je er dus 24/7 mee bezig bent, óók dit weekend. Best confronterend eigenlijk.

Maar goed, tóch lekker uit eten geweest, tóch tot tien uur uitgeslapen. En uiteindelijk tóch zorgen om niks.

Daniël en Rosanna kwamen vandaag gewoon thuis zoals je van een kamp thuis hoort te komen:

• Doodmoe (uurtje of vier per nacht geslapen)
• álle schone onderbroeken, T-shirts en sokken ongebruikt in de tas
• De toilettas (met tandenborstel) onaangeroerd in een zijvak van diezelfde tas.
• een paar sokken, opgerold onder in de neus van de schoenen
• Diezelfde schoenen teruggevonden op de 'gevonden voorwerpen' tafel
• De zak van de slaapzak kwijt (thuis gewoon onderuit de tas opgedoken)
• zó vuil dat het bij het uittrekken van Daniël zijn Crocs (Crocs in een bos?) net leek of hij een paar gitzwarte sokken aan had
• 75 nieuwe vrienden, en een onuitwisbare glimlach op hun gezichten.

Lekker ontspannen en leuk dus zo'n kamp.Nu papa en mama nog.

FF Prikken

Hoewel het een beetje vreemd is om over 'leuk' te spreken, vond ik het toch leuk dat bij de aanvang van het nieuwe voetbal seizoen bleek dat er bij Daniël in zijn F team een jongetje gekomen is die ook Diabetes Type 1 heeft. Een typisch geval van 'gedeelde smart' zullen we maar zeggen.

Grappig om te zien ook, dat die twee mannetjes, Jamie en Daniël, meteen een klik met elkaar hebben. En misschien hadden ze dat ook gehad als Jamie géén suikerziekte had gehad, maar ik mag ze nu toch graag zien als 'Suikerbroeders'.  Ook voor Anne-Marie en mij is het prettig om wat ervaringen uit te wisselen met de ouders van Jamie.

Als ze samen in de rust, naast elkaar, de bloedwaarde zitten te prikken voelt Daniël zich geen minderheid meer. En, hoe klein ze ook zijn, ze bevragen elkaar volop over, bijvoorbeeld, de verschillen tussen de pompen en 'waarom Jamie de pomp af moet tijdens de wedstrijd en Daniël niet.

Kortom, leuk (Diabetes blijft trouwens ontzettend STOM).

Nu we het dan toch over voetbal hebben moet mij toch even van het hart dat ik wekelijks vol verbazing sta te kijken naar sommige ouders en trainers van de F teams (en hoger). Wát een primaten zitten daar tussen. Zwaar gefrustreerde ex amateur voetballers die hun verloren gegane ambitie projecteren op hun kinderen. En dat begint nota bene al bij het Kabouter voetbal. De longen uit hun lijf schreeuwend tegen het kinderspul en de scheidsrechters (die een gemiddelde leeftijd van 13 hebben). Hun kinderen voor het leven traumatiserend. Ik sta bijna iedere week op het punt om de kinderbescherming in te lichten. Wat een vuilspuiterij komt er uit die mensen zeg.

Ik moet daarbij altijd denken aan die sketch van Jiskefet, die is werkelijk uit het voetballeven gegrepen.

Dan kijk ik toch liever naar het team van Daniël, waarbij zowel de spelertjes als de ouders met plezier en respect op en rond het veld staan. Schreeuwen doen we allemaal, maar dan zuiver ter aanmoediging.

BIER, VROUWEN EN LEGPUZZELS

Laten we voorop stellen dat ik best veel echte mannen hobby's heb. Ik zit al sinds mijn 15e in bandjes, ik mag graag een kroeg in of naar concerten, waarbij ik desnoods in kleine tentjes op een festival terrein lig en heel erg naar bier stink (goed dát is wel weer even geleden), ook ga ik regelmatig naar de bioscoop.

Vorenstaande gezegd hebbende moet ik bekennen dat ik de laatste tijd best veel puzzel (aaarghh wát? ja echt). Geen intelligente Sudoku's of breinbrekers maar gewoon simpelweg 'legpuzzels'. Heerlijk ontspannen vind ik het. Onder het mom van 'dat is leuk voor Daniël' ben ik er een tijd geleden mee begonnen, maar Daniël is de echte kerel van ons twee, want hij verloor al heel snel zijn interesse, terwijl ik nog vaak tot diep in de nacht, mét mijn leesbrilletje op, lekker aan het puzzelen ben. Met een muziekje op de oren en gáán met die 1000 stukjes.

Het vervelende is dat álles in mij zegt dat dit het begin van het einde is. Een ergere ouwe lul kan ik niet worden. Ik bid dat Anne-Marie voor altijd bij mij blijft, want met deze wetenschap 'out in the open' zal er nooit meer een vrouw voor mij kunnen vallen.

Waarom deel ik deze merkwaardige interesse dan via dit Blog. Nou simpelweg omdat ik álles deel op dit Blog en dat ik hoop dat ik, terwijl ik dit schrijf, tot inkeer kom en weer gewoon met een paar mannelijke vrienden met speren het bos in ga om Everzwijnen te vangen.

Het helpt niet, als er weer een puzzelstukje met een zachte 'klik' op zijn plaats valt, ik een teug whisky neem en naar Frank Sinatra luister dan ben ik zielsgelukkig.

Toch hoeft niemand aan mijn mannelijkheid te twijfelen hoor, ik ben nog steeds een échte kerel.

Zo, nu tandjes poetsen en mijn mandje in, slapie slapie doen.