Klust het gewoon niet

Je ontkomt er niet aan, als je een eigen huis hebt. Af en toe een 'klusje'. Wat u echter niet weet, en een aantal 'naasten' van mij al dan niet pijnlijk hebben ondervonden; 'Ik heb ZES linkerhanden.

Mijn vader, gepensioneerd timmerman, is van het soort 'wat mijn ogen zien, maken mijn handen'. Nou dat slaat kennelijk echt een generatie over. Bij mij is het gezegde 'je kunt geen omelet maken zonder een ei te breken' beter van toepassing. En ik kan u verzekeren, met mijn gebroken eieren kan ik een klein derdewereld land van omeletten voorzien.

Voor vandaag stonden weer een paar klusjes op de vooruitschuif/uitstel/kan nu echt niet meer blijven liggen lijst.

* Kettinkje op de voordeur monteren
* Kapot stopcontact in de woonkamer vervangen
* WC rol houder in de badkamer hangt los, vastzetten

Ogenschijnlijk simpele klusjes waarvoor de gemiddelde Bob de Bouwer zijn handen niet omdraait. Nou, deze Bob de Rouwdouwer kan hier wel een middagje voor uit trekken.

Ik moet zeggen, ik begin keer op keer wel vol vertrouwen aan de klus, met een opgeruimd humeur, gewapend met schroefboor en hamer. Maar gaandeweg de klus neemt het gevloek, gezucht, gezweet en ge-emmer toe in volume en frequentie.

Eerst dus het anti-inbraak kettinkje aan de voordeur. Het bij de lokale bouwmarkt aangeschafte kettinkje is, om te beginnen, al nét iets te breed voor de deurpost, dus besluit ik, met mijn timmermansoog, dat ik het kettinkje niet in de breedte maar ook in de hoogte kan monteren.
Na een uurtje (!!) ploeteren hang het kettinkje dusdanig dat de gemiddelde crimineel met gemak zijn hand tussen de kier in de deur steekt en het kettinkje los wipt. Zucht, alles er weer af en opnieuw. Máar het hangt nu, en wat die 12 boorgaatjes in de deur betreft, een kniesoor die daar op let.

Vervolgens het stopcontact. Stroom eraf halen. De stekkerdoos losschroeven, weer met schroeven aan de muur bevestigen, stroom er weer op. Stekkerdoos proberen... POEFF, alle stoppen door. Stroom er weer af, stekkerdoos eraf, opnieuw vast schroeven, stroom er weer op. Klaar (korte weergave van 5 kwartier zwoegen).

Wat ik wél van mijn vader heb meegekregen is, dat ik na afloop van een klus, met een koud biertje op een stoel naar mijn 'werk' ga zitten kijken. Zeiknat van het zweet, maar weer eens apetrots, want deze 'lefty' heeft het toch weer geflikt. Hoewel het wel vreemd is dat elke keer als ik de TV op een andere zender zet, de garagedeur open gaat ??

AJETO !

We zijn weer Thuis

Zoveel werd mij vanmorgen wel weer duidelijk toen ik aansloot in 7 kilometer file voor de Coentunnel. (Wel mooi die tweede Coentunnel hoor, scheelt echt zeeën van tijd).

Eigenlijk zijn wij al een paar weken thuis hoor. Vreemd genoeg was na de vakantie de accu volledig opgeladen, héérlijke vakantie achter de rug, maar ik denk toch dat het voor mij misschien tijd word voor een nieuwe accu, want de accu die ik nu heb was na één (1) (werk)week weer volledig leeggelopen. Of misschien ligt het aan het feit dat ik vrijwel direct na thuiskomst 46 ben geworden en begint toch 'broeder midlifecrisis' aan de deur te kloppen. Niet hard hoor, dus die laat ik op zijn vroegst pas over een jaar of vier binnen. In ieder geval ben ik wel weer aan vakantie toe.

Maar goed, vorenstaande eigenlijk allemaal terzijde, want ik wilde het even hebben over de avonturen van Daniël met zijn pomp in Spanje. Daniël heeft zijn pomp natuurlijk vlak voor de vakantie pas 'aangemeten' gekregen, dus de vakantie werd voor ons een ware vuurdoop. En die vuurdoop is best goed verlopen. De (draadloze) pomp geeft zoveel vrijheid. Hij mocht er mee zwemmen en douchen, en dat is zeker in de vakantie heel erg fijn. Tegen een robbertje kickboksen met een vriendinnetje is die pomp dan weer minder goed bestand, daarbij raakte weliswaar de pomp niet los van zijn lichaam, maar wel van de sticker. Omdat wij de pomp toch een dag later weer moesten vervangen, hebben wij de gehavende pomp maar met leukoplast op zijn plek gehouden.

Daniël vind het aanbrengen van de pomp nog wel een beetje eng, en daardoor is hij een beetje 'bewegelijk' als het zover is. Dat heeft er een keer in geresulteerd dat de naald van de pomp niet in zijn rug terechtkwam, maar in zijn vinger, omdat hij zijn hand op het 'moment suprême' tussen zijn rug en de pomp wrong. Resultaat, een huilbuitje en weer veel verdriet "..omdat juist hij nou weer diabetes moest hebben".

Los daarvan heeft Daniël weinig tot geen pijn bij het aanbrengen van de pomp. Dat was wel even anders toen hij deze vakantie, tijdens het snorkelen in een zee-egel trapte. Dat heeft niet alleen de hele camping geweten, maar tot aan Barcelona was men daarvan goed op de hoogte (ik geloof niet dat wij Daniël ooit zo hard hebben horen brullen).

De eerste vakantie in Spanje met de Omnipod kan ik als volgt samenvatten:

La bomba es Fantástica

Vakantie Stress

Vraagt u zich ook niet elk jaar af waarom u  in godsnaam op vakantie wil? Ik wel.

Even een negatieve kijk op de vakantie:

Om drie weken te niksen moet je je eerst drie weken uitsloven. Caravan uit de stalling halen, inpakken, Paspoort verlengen, medicijnen bestellen, banden van de auto/caravan controleren etc. etc. etc.

Twee tot drie dagen lang in een auto zitten die maximaal 80km per uur mag (in verband met de gekoppelde sleurhut) met kibbelende koters achterin ("dit is míjn helft".)

Op de camping van bestemming aangekomen ben ik een halve dag in de weer om de caravan op de goede plek en 'waterpas' te krijgen. En als hij eenmaal staat en ik met klotsende oksels en gutsende rug tegen een boom tot rust komt, zegt de liefde van mijn leven heel subtiel: "Als je hem misschien nog een heel klein stukje draait, dan zitten we overdag wat meer in de schaduw".

In Nederland klagen wij 3 tot 6 maanden dat het zo koud is, en dat het maar niet wil zomeren. Op vakantie klagen wij drie weken dat het zo heet is, dat het eigenlijk niet meer leuk is, dat wij er slecht van slapen en dat het best een tikkie minder mag. Die muggen zijn om gek van te worden, en na een dag zijn we zo verbrand dat wij de rest van de vakantie met een T-shirt aan moeten zwemmen.

Het zwembad is te vol, te klein te koud of te warm. De prijzen zijn "schandalig" gestegen, de service is beneden peil en de WiFi is echt om te huilen. Je moet bij de receptie op een krukje gaan staan, je Ipad of laptop schuin omhoog houden en als je hem dan goed stil houdt dan heb je een klein beetje bereik. En daar betaal je dan 6 euro per dag voor.

Na drie weken zeg je dat het allemaal te snel is gegaan, en eenmaal terug in Nederland ben je nog een week bezig met 'uitpakken'. En dan is alles na 1 dag weer NORMAAL.

Het merkwaardige van alles is dan wel "dat ik er ONTZETTEND VEEL zin in heb".

Tot over een maand

Dingen moeten het dóen....

De titel van deze blog is een 'statement'. Dingen moeten het doen. Dit is in algemene zin een waarheid als een koe. Dingen zijn gemaakt om het te doen, dingen die het niet doen zijn namelijk waardeloos en gaan voorbij aan het doel waarvoor zij gemaakt zijn, namelijk werken, danwel het DOEN.

Ik merk dat wij de laatste tijd veel dingen hebben die het niet doen, en dat betekend dus dat wij de laatste tijd veel geld weggooien aan dergelijke dingen. Vaak zijn het ook nog dingen waarvan het zeer belangrijk is dat zij het doen, omdat wij deze dingen hard nodig hebben in het dagelijks bestaan.

Dingen van wezenlijk belang voor het dagelijks bestaan moeten het dus helemaal doen. Doen deze dingen het niet, dan levert dat een extra frustratie op.

Hierbij dus een oproep aan alle dingen. DOE HET ALSJEBLIEFT, zeker zo vlak voor de vakantie, want als dingen het vlak voor de vakantie niet doen, dan word ik altijd extra verdrietig.

Dank aan alle dingen voor de aandacht.

Koning Bolus I

Het is zover, Koning Bolus de eerste is gekroond. Afgelopen weekend is Daniël aangesloten op de Omnipod insulinepomp (op zijn Ipod zoals hij dat zelf noemt).

Het waren intensieve dagen, waarbij wij van vrijdag tot en met zondag in het Waterland ziekenhuis zijn geweest om Daniël in te stellen op de pomp. Hoewel het natuurlijk minder stressvolle dagen waren dan de eerste keer dat wij- uit elkaar barstend van de adrenaline en stress- in het Waterland ziekenhuis terecht kwamen met Daniël, zat er desondanks toch een mate van spanning op deze dagen. We zouden immers weer een bak informatie over ons heen krijgen.

De Omnipod is een draadloze pomp, dat wil zeggen het is een soort 'dikke sticker' met een ingebouwde canule waar de insuline in gaat. Iedere 3 dagen vervang je deze 'sticker', en breng je met een klein prikje (nauwelijks voelbaar) een minuscuul slangetje in waardoor de insuline, via bluetooth verbinding kan worden toegediend. Daniël kan er verder alles mee doen (douchen, zwemmen, voetballen  etc.).

De pomp moet het leven voor ons, maar voornamelijk voor Daniël een stuk aangenamer maken. Niet meer 7 keer per dag insuline spuiten, maar alle eetmomenten weg 'bolussen'. Nee ook de medische staf kon mij niet uitleggen waarom ze dat toch in godsnaam Bolussen noemen.  Afgelopen dagen zat ik voor mijn werk in Zeeland, en ik kon niet mij toch niet zetten aan het eten van een Zeeuwse Bolus, voor eeuwig besmette etenswaren voor mij.

Na twee en een halve dag van gruwelijke verveling in het ziekenhuis (er was slechts om de 2 uur enige actie en de overige tijd bestond uit wachten, prima gelegenheid om te onthaasten, maar daar is het ziekenhuis toch minder geschikt voor) konden wij naar huis met een 'ingestelde' pomp en nieuw verkregen vrijheid.

De korte termijn werkelijkheid is nog even iets anders helaas, Daniël heeft sinds maandag weer een aantal hypo's en hypers achter de rug.  Anne-Marie en ik stonden dus in eerste instantie woedend de doos met Omnipodjes tegen de muur stuk te gooien, maar wij realiseren ons inmiddels dat wij gewoon weer opnieuw de juiste insuline balans moeten vinden, dus dat gaat wel goed komen. Starting from scratch.

LEVE KONING BOLUS I. HOERA, HOERA, HOERA

KWAAD

Doordat ik met deze Blokkies ben begonnen (Carmiggelt noemde zijn schrijfsels 'stukkies', en hoewel ik nog niet in de schaduw mag staan van een lantaarnpaal waar hij ooit langs liep, bedacht ik dat ik mijn 'stukkies' 'Bloggies' dus Blokkies zou noemen) heb ik een hoop van mijn frustraties en woede van mij af kunnen tikken.

Deze week was ik echter, zonder aanwijsbare reden, KWAAD! Ik weet niet of u dat kent (ik hoop het wel anders kom ik helemaal zo als een complete freak over), kwaad op alles, op mensen op straat, op de TV, op Diabetes, op Buikpijn... op het wegblijven van de zon, maar vooral op die belachelijke hitte toen de zon er eindelijk wel was. Kortom, ik was enigszins uit mijn hum.

Extra vervelend is het als je kwaad bent maar je kan het niet kwijt, want ik was namelijk op niemand specifiek kwaad. Wat moet je dan met je woede? Als ik nou een beetje groen werd en uit mijn hemdje scheurde, dan was ik tenminste nog een beetje 'stoer' kwaad, maar dat was niet zo.

Kwaad moet ook niet zomaar wegebben, daar wordt ik pas echt pissig van. Het volgende voorbeeld kent u vast:

Je koopt bij IKEA, laten we zeggen, een nieuwe Blöbber ladekastje. Na je een aantal uren in het zweet te hebben geschroefd, blijkt het ding niet compleet. De woede is dan (althans bij mij) al flink opgelopen. Met een rooie kop schroef en klop je het ding weer uit elkaar, pakt het in om terug te brengen. Dan merk je tot je schrik dat je de bon kwijt bent. In de auto naar de IKEA toe wind je je vreselijk op, in gedachten repeteer je al het komende gesprek; .."Ik kom deze kast terugbrengen, want hij is niet compleet." "Dat kan meneer, heeft u voor mij de bon?" "Nee, die kan ik helaas niet meer vinden" "Sorry meneer, maar zonder bon......" En in gedachten draai je de vriendelijke balie medewerkster het dunne halsje om. Echter als je met gebalde vuisten bij de balie aankomt, je woede zich heeft opgehoopt, je doet je verhaal, en de baliemedewerkster zegt: "Maar dat is geen probleem hoor meneer, hier heeft u uw geld terug" dan zakt de zorgvuldig opgebouwde woede als een plumpudding in elkaar. Vréselijk.

Moraal van het verhaal: Kwaad zijn is lekker op zijn tijd, maar het moet wel ergens toe leiden.

Zó, hartelijk dank voor het opvangen van mijn woede. O ja, ik ben gisteren voor de derde keer in drie maanden ge 'reset', maar om dáár nou weer kwaad over te worden, daar heb ik de kracht niet meer voor.

Pre-puberend Prinsesje

Er is iemand die in mijn Blog tot nu toe een beetje onderbelicht is gebleven. Dat is de nummer een vrouw waar ik met ziel en zaligheid van hou, daarbij komen mammie en moeder de vrouw op een niet in te halen (gedeelde) nummer 2. Mijn prinsesje Rosanna (de Panna).

Rosanna is een meisje, daar kan je bijna niet anders dan vreselijk veel van houden. Dat is een feit. Als ik het aan tien willekeurige mensen vraag die haar kennen, dan zullen er elf zijn die dat bevestigen. Rosanna is sociaal, meevoelend, schattig.... maar  af en toe (achter gesloten deuren) een "Devil in Disguise".

Rosanna (11 jaar) is momenteel aan het pre-puberen (als dat überhaupt bestaat dan) en daar hebben wij soms een aardig kluifje aan. Rosanna heeft een hekel aan het woord nee, in relatie tot een door haar ingediend vriendelijk verzoek. Een nee van ons wordt dan ook meestal beantwoord met rollende ogen en een mega diepe zucht.

Nou is het natuurlijk wel zo dat Rosanna... "het enige meisje die ze kent is die niet meer om half tien 's avonds buiten mag spelen, niet iedere dag een ijsje mag halen, elk dag huiswerk moet maken, iedere avond haar beugel in moet, haar tanden moet poetsen, haar kamer netjes moet opruimen, regelmatig moet douchen (en haar haren moet wassen)" Andere meisjes van haar leeftijd leven gelukkig niet onder zo'n verschrikkelijk juk. Waar is Amnesty International als je ze nodig hebt.

Toch wil ik nogmaals benadrukken hoe gek ik op mijn meissie ben. Ze is door alle commotie rondom de diabetes van Daniël ook wel een beetje ondergesneeuwd de laatste tijd. Ik moet dus misschien wat meer rekening houden met mijn lieve pre-pubertje.

De pubertijd begint tegenwoordig wel steeds vroeger, dus ik heb goede hoop dat wij er over een jaartje of twee alweer doorheen zijn.

 Ik probeer dus nog maar een beetje te genieten van mijn mopperende en protesterende schatje, want voor je het weet is deze fijne tijd alweer voorbij.